NETFLIX ­– SERIAL ORYGINALNY
RZYM SIEDZIBA SĄDU NAJWYŻSZEGO
DWUDZIESTY PIERWSZY MARCA WYROK
Gotowa?
Nie.
Lepiej późno niż wcale.
Mówię o sukience.
Pasuje ci.
Proszę wstać, Sąd idzie.
Sekcja Dyscyplinarna Sądu Najwyższego
ma zadecydować w sprawie wniosku o zawieszenie
prokurator Guerry Eleny.
Prokurator Guerra, dowiedziawszy się, że Angelica Petroni, ofiara,
była jej biologiczną córką,
nie przerwała pracy nad sprawą.
Sekcja Dyscyplinarna Sądu Najwyższego zadecydowała...
o zawieszeniu Eleny Guerry w pełnionej funkcji
i wyznacza termin rozprawy
na 20 września bieżącego roku.
Teraz nastąpi odczytanie wyroku.
W imieniu narodu włoskiego
na podstawie art. 530 Kodeksu Postępowania Karnego...
sąd przysięgłych...
uznaje Lindę Monaco za niewinną popełnienia czynu
i uchyla środek zapobiegawczy w postaci aresztu
i jej natychmiastowe uwolnienie.
Jak to niewinna? Przecież to ona!
Wstyd! Niedobrze mi na wasz widok!
Pani Monaco!
- Pani Monaco! - Jak się pani czuje?
- Prosimy o oświadczenie! - Co pani teraz czuje?
Pani Monaco, komentarz?
Sąd nie uznał zeznania Zai.
Sprawiedliwość została wymierzona.
Jedyny minus to fakt, że prawdziwy morderca
wciąż jest na wolności. Szkoda mi Maurizia i Paoli Petronich.
Dziękuję państwu. Wystarczy.
- Co pan sądzi o Elenie Guerze? - Jak to mówią: „bez komentarza”.
- Wie pan, kto jest mordercą? - Dziękuję.
- Nie będzie oświadczenia. - Pani Monaco…
Co pani teraz zrobi?
Zabierz mnie stąd.
Za pół roku zdecydują,
a na razie mnie zawiesili.
- A rozprawa? - Uniewinnienie.
- Spójrz na dobre strony. - Jakie?
Masz wakacje.
Ja jestem emerytem.
Poprosiłem, żeby usunęli moje dane z rejestru.
Jesteśmy wolni. Możemy…
razem pozwiedzać Rzym?
Muszę wracać, ale… Innym razem chętnie, tato.
A więc, dokąd mam cię zabrać?
Z powrotem do więzienia.
Na pewno?
Tak.
Pani Monaco…
pani talizmany.
- Sprawdź, czy coś nie zostało. - Mam już wszystko.
Tak.
Proszę tu podpisać.
Było miło.
- Hej. - Dzień dobry.
Jak się masz?
W najlepszym przypadku, za pół roku wyślą mnie do prokuratury na zadupiu,
- w najgorszym się przebranżowię. - Po co przyszłaś?
Chcę wiedzieć, jak bardzo wpłynęłam na werdykt?
- Nie powinienem tego mówić. - Wiem.
Gdyby nie ten paragon, skończyłoby się inaczej.
Dobrze, dziękuję.
Zachowałaś się, jak trzeba.
Oskarżona była niewinna.
Nie myśl już o tym.
Spróbuję.
TERMIN USG WYZNACZONO NA 27 MARCA O 16,30.
- PASUJE PANI? - O.K.
Skończyłeś renowację?
Nie, przestałem nad nią pracować.
Dlaczego?
Nie wiem.
Trzymałem się myśli,
że Linda Monaco ją zabiła
i zapłaci za to, co zrobiła.
- Wmówiłam ci to, przepraszam. - Nie masz za co.
Chcę pogodzić się z jej śmiercią,
ale nie mogę, nie wiedząc, kto ją zabił.
Nie mogę.
Wszystko gra?
Co robisz?
Przestań.
Nie ruszaj się.
Jeśli chcesz tu podejść, odpowiesz na moje pytania.
Jakie jest pierwsze?
Wszystko, co robiłeś od początku,
było po to, by mnie zdobyć. Prawda?
Tak.
Nie okłamiesz mnie?
Nigdy cię nie okłamałem.
Czemu miałbym zacząć?
To by mnie zabolało.
- Ile ty masz butów?! - Za mało.
Klaśnij.
- Po co? - No, już.
- O rany. - To dom pełen tajemnic.
Czuję się obserwowany.
Mylisz się.
Jesteśmy tu sami.
A twój ojciec?
Boisz się go?
Martwi mnie, że ty się nie boisz.
To prawda, używał dziwek, żeby…
płacić za przysługi.
I na pewno niepotrzebnie groził Angelice,
ale jej nie zabił.
Jesteś tego pewna?
Tak.
To dla ciebie problem?
Miałem cię nie okłamywać, a więc tak, to problem.
Wychodzisz?
Lindo, jestem przekonany, że to on.
Nie chcę tu być.
Sama nie wiem. Może się mylisz?
Możesz się mylić?
Nie sądzę.
Łudzisz się, bo ci zależy, ale…
Pewnie, że mi na nim zależy.
Na tobie nie.
Pięknie.
Ciebie chyba kocham.
Dlatego tak mi przykro…
i będzie mi przykro, jeśli wyjdziesz,
zostawisz mnie samą na noc.
I może na kilka kolejnych nocy.
- Wybacz. - Nie zostawiaj mnie samej, proszę.
Elena!
Idę!
Chodź, zobacz.
Jeden z głównych świadków procesu przeciw Lindzie Monaco.
- Patrz. - Wcześniej oskarżony
o próbę wymuszenia, Nicola Tomei jest teraz podejrzany
o zabójstwo Angeliki Petroni.
Znaleźli coś w jego domu.
Nie znamy na razie narzędzia ani dokładnego przebiegu zbrodni.
Ale alibi Tomeiego,
popierane przez prokurator Guerrę w procesie przeciw Lindzie Monaco,
- wykluczyły nowe dowody. - To był on.
Możliwe, że czeka nas nowy proces w sprawie zabójstwa Petroni.
Oddaję głos prokuratorowi Caputo.
…przez prokurator Guerrę w procesie przeciw Lindzie Monaco,
wykluczyły nowe dowody.
Możliwe, że czeka nas nowy proces w sprawie zabójstwa Petroni.
Nie chciałam cię budzić.
…prokuratorowi Caputo.
Znaleźliśmy w jego domu mocne dowody.
Z pewnością szybko rozwiążemy sprawę, która wstrząsnęła naszym miastem.
- Czy to będzie długi proces? - Nie wiem.
„Daj tysiącom gardeł wieść, której łakną…”
Jak szedł ten…
cytat z Szekspira? Nie pamiętam.
Mam dziurawą pamięć…
Ale liczy się początek.
To był Tomei?
Pierwszy go znalazłeś. Miałeś rację.
A ty miałeś rację, wybierając Ruggera.
Co ty na to?
- Mnie też uniewinnisz? - Przynajmniej w pierwszej instancji.
To mi wystarczy.
- A zatem… - Czemu nie?
Chodź. Weź te klucze.
Otworzą wiele drzwi.
Tak?
- Cześć. - Witaj.
- Masz chwilę? - Oczywiście, usiądź.
Dzięki.
- Pewnie przyszłaś podpytać o Tomeiego. - Tak.
Cóż, co mogę powiedzieć…
pomyliłaś się w kwestii telefonów. Zdarza się.
Czyli opuścił imprezę i wrócił?
Zdaje się, że telefon był cały czas wyłączony.
Skąd wiedziałeś, że to on?
Z plecaka Angeliki.
Ukrył go na antresoli. De Luca go znalazł.
Szukał dowodów szantażu, a tu niespodzianka.
Po co go zatrzymał?
A bo ja wiem? Może ma fetysz.
Jest stuknięty. Mówi bez ładu i składu.
Albo przeżywa załamanie nerwowe, albo symuluje.
- Cześć. - Cześć.
Chryste, jaki ziąb.
- Jak się masz? - Nijak.
Opowiadaj.
Słyszałam oficjalną wersję, ale co z plotkami?
Podobno to zrobił.
Znaleźli nawet plecak.
Czytałeś raport Tomeiego?
- Powiedzmy, że rzuciłem okiem. - I?
Nie przyznaje się, ale…
jest pogubiony. Sam sobie przeczy.
Myślę, że tego nie zrobił.
Tak mi podpowiada intuicja.
Tak, ale miał w domu przedmiot, który mógł mieć tylko morderca,
a paragon dowodzi, że Linda była w środku.
Wiem.
Ale wciąż się zastanawiam, co się, do chuja, wydarzyło tamtej nocy.
Moim zdaniem Barone wie.
- Pogadaj z nim. - Czemu miałby ze mną gadać?
Ma, czego chciał.
Spróbuj. Zaufaj mi.
Mam ci ufać?
A czy kiedyś się myliłem?
To była Linda.
A to sala konferencyjna.
Niezła, co?
Prezent dla ciebie.
Jak miło.
- Co to? - Otwórz.
Podarowałaś mi piżamę?
Będzie pięknie wyglądała na drzwiach.
Powieś, to symboliczny gest.
Jak to?
Ładnie to tak? Przyniosłem zlecenia.
Ruggero, masz wszystko, czego chciałeś.
Żegnajcie, krwawe morderstwa, witaj, wodospadzie pieniędzy.
Odpuść, Ruggero.
Pogódźmy się.
Spójrz, jak tu pięknie.
Pomyśl, jak możemy się bawić w Rzymie, moim rodzinnym mieście.
Fakt, możemy.
Ale mam warunek.
Wiesz, że ich nie znoszę.
Ale dla ciebie wszystko.
Jesteś nowym Lorenzim, od brudnej roboty.
Myślę, że był na przyjęciu.
Zabił Angelicę Petroni na rozkaz Monaco,
a potem zabrał pamiątkę, która teraz bardzo się przydała.
Ty ją podrzuciłeś?
Myślisz, że podłożyłem frajerowi plecak?
Tak czy nie?
Znałeś to miejsce, byłeś tam.
- Paranoik. - Może.
Ale jeśli mam dołączyć do rodziny, muszę ją poznać.
Nie podrzuciłem plecaka.
W tej rodzinie nie ma świętych,
ale morderców też nie.
Ruggero, spójrz, gdzie jesteś.
Spójrz na to biuro.
Twoje marzenia się spełniły.
Ciesz się.
Na razie jest małą kropką,
ale już słychać serce.
W jakim wieku jest płód? Wie pani dokładnie?
Tak. Ma sześć tygodni.
- Cześć. - Cześć.
Wszystko gra?
- Idziemy? - Dokąd?
To ten moment.
Moment na co?
Sprawdzimy, czy boisz się wody.
Daj spokój.
- Ale po co? - Bo tak mówię, daj mi rękę.
Daj spokój.
- Postaw stopę. - Czekaj.
I jak?
Znośnie.
Tylko wolno, proszę.
Nie było tak źle, co?
Nie, to znaczy…
Trzeba stawiać czoło lękom,
prędzej czy później.
Może i tak.
Ale życie z nimi
bez zapominania, też pomaga.
Dzięki nim rozumiem, kim jestem.
Można tak na to patrzeć.
Można tak z tym żyć.
To ona trzymała nas razem.
A teraz, gdy odeszła…
Ale się kochaliśmy, prawda?
Bardzo.
Skończyłam ze Stefanem.
Muszę zacząć od nowa, sama.
Koniec z uciekaniem.
I tu chcesz zacząć od nowa?
Tutaj spędziła swoje ostatnie chwile.
Chciałam przyjść tu z tobą, bo…
sytuacja sprzed lat się powtórzyła
- i mam to samo do powiedzenia. - To znaczy?
Pamiętasz, kiedy tu ostatnio byliśmy?
Oczywiście, ty chyba nie…
Normalnie nie pijam piwa 0%.
Ależ to dobra wiadomość.
Który jest ojcem?
Nie wiem, a to już gorsza wiadomość.
Powiedziałaś któremuś?
Powiedzmy, że na razie mają prawo nie wiedzieć.
Co za bajzel.
Od poprzedniego razu coś się jednak zmieniło.
Jestem starsza?
Jesteś pewna, że je zatrzymasz.
Jestem.
- Nie! - Nawet o tym nie myśl.
Postanowione. Zapłacę.
Zaraz wracam.
Przepraszam, jest 19,22.
A na paragonie 20,22, dlaczego?
Kasa zawsze działa według czasu letniego.
- Co tu robisz? - Wyłączyłeś telefon.
Mam wolne.
Chcesz mi pogratulować?
Lindę uniewinniono, bo dałam Venturze dowód.
Znalazłam jej paragon z baru w Palazzo Te.
Wskazywał, że w ciągu tych 11 minut piła drinka,
ale jest fałszywy. Wystawiają je w czasie letnim.
Linda piła drinki tuż po przyjściu, około 23,00.
- No i? - Tylko dlatego ją uniewinnili.
Chciałam, żebyś wiedział, skoro z nią mieszkasz.
To nie twoja sprawa.
Linda zabiła Angelicę, a ojciec ją krył.
- Jak mówiłam od początku. - Proces się skończył.
Nie dla mnie.
Powiedz jej, że alibi potwierdził dowód, sprawdź, jak zareaguje.
A może się boisz?
Cześć.
Cieszę się, że wróciłeś. Nie mogę tu zostać sama.
Jestem.
Pomożesz mi?
Dziękuję!
- Wszystko w porządku? - Oczywiście.
Powiesz mi?
O czym?
Dokąd mnie zabierasz. To nasza pierwsza kolacja.
Nie chcę zepsuć niespodzianki.
Pięknię wyglądasz.
Ty też.
- Gotowa? - Tak.
A więc?
Nie, jest świetne, wielkie.
Jest miejsce na moje duże biuro
i biura dla wspólników. Zobaczymy.
Podoba ci się czy nie?
Podoba się. Czemu pytasz?
Nie wiem.
Na pewno wszystko gra?
Nie.
Jesteś zbyt elegancka.
- Nie pasujesz tutaj. - Daj spokój, podoba mi się.
Dzięki, że mnie tu zabrałeś.
- Słucham? - Nie od razu na to wpadłam.
Proszę. Parmigiana z bakłażanem. Nasza specjalność.
Może kiedyś mnie jej pani nauczy,
średnio gotuję, ale się przykładam.
Z przyjemnością!
Jest miła.
Bo ma nadzieję, że to w końcu coś poważnego.
Ma rację?
Nie sądziłam, że znów będę szczęśliwa.
Zabawne, że czasem nawet ja tego nie rozumiem.
Pa. Polubili cię.
Naprawdę?
- O nie! - Coś ci się stało?
Nie, zniszczyłam buty.
Wyrzucimy je.
Nie, to moje szczęśliwe buty.
- Masz ich więcej. - Nie! Naprawimy je.
Dobrze, zatrzymamy talizmany.
- Boże, boso… - Auto jest tam.
- Żwirek boli. - Zaczekaj.
- Złapałem cię. - Przewracam się.
Proszę, madame.
Wiesz, dlaczego…
zostałaś uniewinniona?
Bo jesteś dobry.
Elena Guerra znalazła paragon,
który dowodził, że byłaś w środku…
o północy.
Brawo dla niej.
Wyślę jej kwiaty.
Po co mi powiedziałaś?
A nie powinienem?
Nie ufasz mi.
Nie o to chodzi.
Po prostu uznałem, że powinnaś wiedzieć.
Na pewno?
Oczywiście.
Tak?
Masz chwilę?
Czego chcesz?
Ile razy analizowałaś fakty?
Każdej minuty, każdego dnia,
nawet dziś, przez ostatni rok.
Kiedy sprawdzałam Claudia,
zastanawiałam się, czemu przestali do siebie dzwonić
w listopadzie.
Angelica miała inny telefon, na kartę,
od czasu, gdy stworzyli agencję.
Tak się z nim kontaktowała,
ale trzeciego marca telefony jej i Claudia były w tym samym obszarze,
w tym samym czasie...
- Muszę ci coś powiedzieć. - o 19,20.
- Jestem w ciąży. - Chciała odejść.
- Odkryła, że jest w ciąży. - Gratulacje.
Ty gnoju!
Możesz mieć to w dupie, ale i tak je urodzę, jasne?
Nie będę jak moi starzy.
- A co ci zrobili? - Jestem adoptowana.
- Wczoraj poznałam ojca. - Co?
I wiesz co? Moja matka jest prawniczką.
Może opowiem jej co nieco?
Nie możesz.
To się zdziwisz!
A może było tak.
Claudio chciał, by oddała dziecko, ale jej nie przekonał.
Zadzwonił do teścia.
To on zarządzał agencją.
Claudio był tylko pomagierem.
Monaco nie mógł pozwolić, by ich wydała…
Tak, rozmawialiśmy. Odbiło jej.
Nie rozumiesz, powie prawnikowi. Co teraz?
Monaco zrozumiał powagę sytuacji,
w tym czasie Angelica weszła już do Palazzo Te.
Może spotkała się z Tomeim, i powiedziała, że nic mu nie da,
bo jutro będzie po wszystkim.
Więc niech mówi, komu chce.
- Czekaj! - Spadaj!
- Wydam was wszystkich, jasne? - Mam to gdzieś! Frajer.
Dała mu jeszcze jeden powód, żeby dokopać Claudiowi.
Linda i Angelica spotkały się w środku, a potem to się stało,
na tyłach budynku, bez wstępu dla gości.
Mniej więcej o północy.
Chce wyjść i nigdy nie wrócić.
Ma już dość.
Linda ją obserwuje…
I coś w niej pęka.
Skąd wiesz?
Zapytałem ją o to.
Powiedziałem, że ją uratowałaś.
I o tym, że według paragonu, o północy była w środku,
a nie na zewnątrz, mordując Angelikę.
I przez chwilę…
dosłownie sekundę…
była zaskoczona.
- Halo? - Ivan?
Gdzie jesteś?
Tomei właśnie jechał do Claudia…
- Że co? - Słyszałeś, zjeżdżaj!
- …a Angelica spławiała Zaię. - Angelica!
Colombo usłyszał kłótnię…
Angelica, chcę tylko porozmawiać.
Angelica! Chodź tu, dziwko!
Chodź. Wracamy.
Myślę, że Monaco zlecił to Lorenziemu,
tu się pomyliłaś.
Nie przyjechał później, już tam był,
czekał aż wyjdzie, by ją zabić.
Czaił się na zewnątrz, w ogrodzie, obok jej skutera,
ale nie przewidział, że ktoś inny ją zabije,
a już na pewno nie, że córka szefa.
Próbowałam sobie wyobrazić, o czym mogły rozmawiać.
Czy Angelica ją sprowokowała, czy po prostu się bała.
Nigdy się nie dowiemy.
Angelica, chcę tylko porozmawiać.
Angelica!
- Chodź tu, dziwko! - Czego, kurwa?
Czego chcesz od Claudia?
Pieniędzy? No powiedz, ile?
Za kogo ty się masz?
Może Linda ją pchnęła, a może potknęła się i upadła.
Czemu tak myślisz?
Na ciele Angeliki nie było śladów.
Nie broniła się, przynajmniej nie mocno.
A żeby zginąć w ten sposób,
musiała leżeć, gdy ją uderzono.
Dlaczego?
Przez narzędzie zbrodni.
Tamten karton…
zamknięty, gdy aresztowano Lindę, nikt go nie otwierał.
Za kogo ty się masz?
Jestem w ciąży, szmato.
Tato…
Miała je na nogach, kiedy ją przesłuchiwałam.
I później, w czasie śledztwa.
Zdjęła je w więzieniu,
leżały tam.
Przez rok.
Obcas długości 12 cm.
Cienki i ostry.
Nie uważam, że to zaplanowała, po prostu tak wyszło.
Potem zadzwoniła do ojca.
On zadzwonił do Lorenziego, który od razu się zjawił.
To Lorenzi wrzucił ciało do wody.
Też tak myślę.
Ściągnij but. No, już!
Idź, sam się tym zajmę.
Lorenzi posprzątał.
Wziął plecak Angeliki, co się później przydało.
Ale nie widział papierosa w kwietniku.
Nie, był zbyt zajęty ciałem.
I dlatego Linda nie miała żadnych śladów, gdy wróciła na imprezę.
Ale to tylko teorie.
To coś więcej.
Złamała obcas.
Obiecałem, że oddam buty do naprawy.
Zamówiłem nowe.
To narzędzie zbrodni.
Materiał jest porowaty, nawet po czyszczeniu zachowuje ślady.
DNA Angeliki jest na obcasie.
Zleciłem badanie.
Nie zrobiłbym tego, gdybym nie ukradł próbki twojego.
Przydała się.
A było idealnie. W pracy, w miłości…
Więc dlaczego jej powiedziałeś?
Bo zrobiła ze mnie idiotę.
O czym myślisz?
O dniu, w którym znaleźli ciało.
Opowiadałam piątoklasistom o moim zawodzie.
Mówiłam, że trzeba się trzymać faktów,
nie mieszać w to emocji.
Inaczej nie byłabym dobra w poznawaniu prawdy.
Nadal w to wierzysz?
Jak się dowiem, będę wiedziała, czy chcę pracować w zawodzie.
O ile mi pozwolą.
Ty? Masz wątpliwości?
Dobrze! Niesamowite!
Myślę, że to świetny punkt wyjścia na resztę życia.
A ty? Jakie masz plany?
Teraz, gdy zmarnowałem życiową szansę? Nie mam żadnych.
Ale rozwiązałem sprawę.
„Rozwiązałem sprawę”. Chyba my.
Ja też zrobiłam swoje.
Dobrze. Rozwiązaliśmy.
Do kiedy można złożyć apelację?